Page 53 - animals

Basic HTML Version

53
Κρύος ιδρώτας έλουζε ακόμη και τον Κόφη τον Αρκούδο, τον
γίγαντα της περιοχής. Οι μόνες που δεν πτοήθηκαν καθόλου, ήταν
οι Δράκαινες αδερφές Φλέγκα. Ούτε που τις άγγιξε καν αυτός ο
πανικός.
Όσο πλησίαζε ο Μαμούτης με τον Τρύφωνα τόσο και πιο πολύ η
μέρα γίνονταν νύχτα.
Ο ήλιος ένιωθες ότι βασίλευε και ότι δε θα ξημέρωνε ποτέ. Οι
ήχοι του δάσους, έπαψαν να υπάρχουν και επικρατούσε μια παγερή
ησυχία, όπου δεν την άντεχε κανείς πλέον, ούτε και οι Δράκαινες.
Όταν τελικά επικράτησε πλήρης συσκότιση, λόγω της κάλυψης
του ήλιου, από τον όγκο του Μαμούτη, τότε άρχισαν και οι ίδιες να
πανικοβάλλονται.
Μόλις τον είδαν μπροστά τους, απλά ενεργοποίησαν τις δυνάμεις
τους και πέταξαν φωτιά προς τη μεριά του με αμυντική διάθεση.
Ο Μαμούτης κοντοστάθηκε για μια στιγμή και προσπάθησε να
αντιληφθεί από πού έρχονταν αυτή η ζεστή λάμψη. Του έκαψε λίγο
το μέτωπο και το μόνο που έκανε ήταν να κατεβάσει γρήγορα με την
προβοσκίδα του τον Τρύφωνα, για να μην πάθει κακό.
«Εεεε! φώναξε δυνατά ο Μαμούτης, επισκέπτης είμαι και όχι
εχθρός. Δεν βρίσκομαι εδώ για να σας δημιουργήσω πρόβλημα κι
ούτε πρόκειται να σας πειράξω»
«Είσαι ξένος στην περιοχή και αρκετά μεγάλος ζημιάρης»,
αποκρίθηκαν με μια φωνή οι αδερφές Φλέγκα.