Page 50 - animals

Basic HTML Version

50
Αν και φίλος και των δυο, φοβήθηκαν πολύ. Ο Μένιος φρέναρε τον
καλπασμό του και περπάτησε αργά και σταθερά προς το μέρος του.
«Έλα-έλα», φώναξε με χαρά ο Μαμούτης τον Μένιο. Από την
βροντερή φωνή του σηκώθηκε δυνατός άνεμος, που κόντεψε να μας
πάει πολύ πίσω. Το φύλλωμα του μπροστινού μας δέντρου, χάθηκε
εντελώς και γυμνώθηκε από την κορφή ως τα ‘’νύχια’’.
«Σου’ φερα ένα φίλο», χλιμίντρισε ο Μένιος και πήγε πιο κοντά για να
μπορέσει να διακρίνει τον Τρύφωνα που είχε πάνω στην πλάτη του.
Έσκυψε ο Μαμούτης και παρατήρησε ένα πολύ μικρό πλασματάκι
σε σύγκριση με όλα τα ζώα της περιοχής. Χρειάστηκε μεγάλη
προσπάθεια για να τον εντοπίσει.
«Βρε Τρύφωνα εσύ είσαι; Πώς άλλαξες έτσι;» του είπε ο Μαμούτης
και αμέσως του ζήτησε να μάθει το γιατί.
«Δεν μπορείς πλέον να μ’ αγκαλιάσεις όπως παλιά, δεν έχουμε το ίδιο
μέγεθος, πάνε οι καλές εποχές!», του είπε ο Τρύφωνας.
Με στενοχωρημένο ύφος του εξιστόρησε τα πάντα για τη ζωή του και
για πιο λόγο ταξίδεψε για να τον βρει.
Ο Μαμούτης σχολίασε με σκληρά λόγια για τις καταστροφές που
έκανε στο περιβάλλον ο Τρύφωνας, όταν ήταν θαλάσσιο τέρας.
«Όταν σκοτώνεις έναν οργανισμό είσαι ένας δολοφόνος, όταν
σκοτώνεις εκατομμύρια είσαι κατακτητής, όταν όμως τους σκοτώνεις
όλους προσπαθείς να γίνεις θεός.